Koci Dom

Nigdy więcej bezdomnych zwierząt. Dekadę temu zabrzmiałoby to jak science-fiction. Teraz jesteśmy przygotowani do wprowadzenia tego w życie. Ale bez względu na to jaką nazwę temu nadamy: "Nigdy więcej bezdomnych zwierząt", "Nie zabijaj" czy też inną, wyzwaniem będzie stworzenie humanitarnego społeczeństwa.

Aby sprostać temu wyzwaniu, musimy pobudzić społeczeństwo, zachęcić ludzi do tego zadania. Każdy musi być włączony w tę misję. Miernikiem naszego sukcesu - lub porażki - będzie to jak traktowany jest kot w naszej okolicy: czy firmy przyjmą politykę "zwierzak w pracy", czy wynajmujący przyłączą się do naszej akcji pozwalając najemcom trzymać psy, czy nasi sąsiedzi adoptują zwierzęta z jakimiś wadami ponieważ będą popierać naszą akcję ratowania życia. Dotyczy to kawiarni, sklepów, placów, całej okolicy. Tego właśnie potrzeba aby uratować wszystkie zagrożone życia, bez względu na to czy nasze schronisko jest małe czy duże.

Powodem braku zrozumienia i niechęci ludzi do przyłączania się do tej akcji jest fałszywy pogląd, że aby zapobiec usypianiu zdrowych i chorych bezdomnych zwierząt potrzeba wielkich pieniędzy i wielkich schronisk. Te środki pomagają, nawet bardzo, ale jest to odwracanie kota ogonem. I nie jest to dobry sposób myślenia gdy mamy przed sobą długą drogę.

Aby osiągnąć nasz cel musimy skupić się nie na budowie schroniska lecz na zmianie myślenia ludzi.

Jeśli hasło "Nie zabijaj" ma stać się obowiązujące w naszych miastach, społeczeństwo musi w nie wierzyć. Hasło "Nie zabijaj" odnosi się do tego, co dzieje się w murach schronisk ale można je wprowadzić w życie tylko poza nimi. Tylko wtedy gdy ta idea stanie się częścią ludzkiej etyki. Tylko wtedy gdy ratowanie życia stanie się jedną cenionych przez ludzi wartości.

Posłużę się przykładem. Pani Janka nigdy nie słyszała o organizacjach prozwierzęcych, pułapkach i nie miała do kogo się zwrócić. Wiedziała tylko to, że gdy nakarmiła bezdomne zwierzęta na swoim podwórku, zauważała inne. Gdziekolwiek poszła, widziała koty wpatrzone w nią. Niektóre były wychudzone, inne wyglądały na kotne, większość była dzika i wszystkie głodne. Zaczęła je karmić i postanowiła je sterylizować.

Udało jej się złapać je po jednym. A ponieważ płaciła pełną cenę badania, szczepienia i sterylizacji stać ją było na wysterylizowanie tylko jednego kota co 2 tygodnie. Pomyśleć ile mogłaby zrobić gdyby miała pułapkę i możliwość zniżkowych lub darmowych sterylizacji.

Gdy lokalna organizacja prozwierzęca otworzyła lecznicę i zaoferowała wypożyczanie pułapek, pani Janka złapała i wysterylizowała 120 kotów rocznie. Grupa takich pań utworzyła sieć domów zastępczych dla kociąt, co zredukowało śmiertelność wśród kociąt o 85%.

Takie osoby istnieją w każdej społeczności. Musimy dotrzeć do nich i pomóc im. Ich energia, współczucie i chęć czynienia dobra lepiej zorganizowane i wspierane mogą dokonać znacznie więcej. Budujemy humanitarną społeczność przez włączenie administracji domów, handlowców i karmicieli kotów do wspólnego działania i wspieranie ich w dążeniu do celu jakim jest ochrona życia.

Dotarcie do społeczeństwa jest absolutnie konieczne. Nie możemy ratować życia zwierząt bez poparcia ze strony społeczeństwa.

Jeśli przestrzega się zasad społecznych , jeśli wykonuje się pracę dla zwierząt, jeśli informuje się o tym, a następnie prosi o pomoc, oni pomogą. Będą chcieli włączyć się do tego ruchu. Karmiciele zaopiekują się kotami. Właściciele domów pozwolą najemcom trzymać zwierzęta. Inni będą wspierać finansowo.

Jeśli naszym celem będzie: zgoda na trzymanie zwierząt przez najemców, psy w przedsiębiorstwach, koty w piwnicach, możliwość zapewnienia domu dla starych, chorych, rannych lub wystraszonych zwierząt w naszym schronisku, jeśli chcemy ratować życie będziemy potrzebować 4 rzeczy: chęci, kreatywności, umiejętności dostosowania się, a co najważniejsze poparcia w społeczeństwie.

Duże, dobrze utrzymane schronisko, rosnące środki będą wynikiem naszych działań a nie ich punktem wyjścia.

Nikt nie wie ile ich jest a nawet jak właściwie je określać. Słownik Webstera definiuje koty wolno żyjące jako udomowione, które uciekły i zdziczały. Ale ta definicja nie określa wszystkich kotów znanych jako wolno żyjące. W społeczeństwie istnieje wiele rodzajów kotów: od domowych ulubieńców do dzikich kotów, które mają nieduży lub żaden kontakt z człowiekiem. Niektóre z tych zwierząt urodziły się w parkach i na ulicach i nigdy nie przyzwyczaiły się do człowieka. Inne mogą być częściowo udomowione, żyjąc w pobliżu ludzi i częściowo korzystając z ich pomocy. Koty te mieszkają w czyichś ogrodach, garażach, stodołach lub wędrują od drzwi do drzwi w poszukiwaniu jedzenia i krótkotrwałego schronienia.

W wielu miastach koty wolno żyjące mnożą się nieograniczenie bez kontroli i opieki ze strony ludzi. Lecz istnieją efektywne, humanitarne metody kontroli ich populacji. Organizacje prozwierzęce i grupy pomocy mogą kontrolować populację kotów wolno żyjących, zapewniać opiekę lekarską oraz odpowiednie dokarmianie i o ile to możliwe znajdować dla nich domy. Taka sieć pomocy i opieki jest kluczem do osiągnięcia celu "nigdy więcej bezdomnych zwierząt".