Nowożytna, zachodnia astronomia wiele zawdzięcza wiedzy chińskiej i arabskiej. W 13 wieku Kubiłaj chciał otworzyć instytut astronomiczny i w tym celu wezwał perskiego astronoma Dżamala al-Dina. Ten przywiódł na dwór chana zegar słoneczny, astrolabium, globusy ziemi i sfery niebieskiej. Urządzenia te znacznie przewyższały ówczesną wiedzę europejską i były technicznie bardziej zaawansowane.
Chińscy astronomowie wymyślili ideę równika i biegunów ziemi. Tę chińską perspektywę, która jest dziś powszechnie używana, przyjął dopiero pod koniec 14 wieku duński astronom Tycho Brahe. W Chinach była w użyciu od 2400 p.n.e.
W Chińskim systemie niebiosa rozchodziły się promieniście od pani w 28 segmentach zwanych domami. Według Chińczyków niebiosa są uporządkowane. Prawie tysiąc lat przed Europejczykami, w 7 wieku odkryli że ogon komety skierowany jest zawsze w kierunku słońca. Dużo wcześniej odkryli też kratery na księżycu.
